कथा 1: कासव आणि ससा

एक ससा होता जो आपल्या वेगवान चालीवर खूप गर्व करायचा, आणि एक कासव होतं जे आपल्या संथ चालीसाठी प्रसिद्ध होतं.

एका दिवशी सशाने जंगलातील सर्व प्राण्यांसमोर कासवाची चेष्टा केली. "बघा याला, चालायला किती वेळ लागतो याला. एवढ्या वेळात तर मी पूर्ण जंगल मोजून घेईन." कासवाने धीराने ऐकलं आणि शांत स्वरात म्हणालं, "मित्रा, तू माझ्यासोबत शर्यत लावायला तयार आहेस का?" ससा जोरात हसला. "तू आणि माझ्यासोबत शर्यत! ठीक आहे, आजच लावूया."

जंगलातील सर्व प्राणी जमले. शर्यतीचा मार्ग ठरला. शिटी वाजताच ससा बाणासारखा पुढे निघाला. थोड्या वेळात त्याने मागे वळून पाहिलं — कासव खूप मागे होतं. ससा विचार करू लागला, "इतकी वेळ आहे, थोडी डुलकी का घेऊ नये? जागं झाल्यावर पुन्हा शर्यत सुरू करीन, आणि आरामात जिंकीन." तो एका झाडाच्या सावलीत झोपला.

कासव हळूहळू, पण न थांबता, आपल्या चालीने चालत राहिलं. त्याने झोपलेल्या सशाला ओलांडलं, तरीही थांबलं नाही. जेव्हा सशाला जाग आली, सूर्य मावळत होता. तो घाबरून धावला, पण तोपर्यंत कासवाने अंतिम रेषा ओलांडली होती. सर्व प्राण्यांनी टाळ्या वाजवल्या आणि कासवाची प्रशंसा केली.

ससा शरमून उभा राहिला. त्याचा गर्व मोडला होता. त्याने त्याच दिवशी शिकलं की वेग तेव्हाच कामी येतो जेव्हा त्याच्यासोबत सातत्य आणि गांभीर्य असेल. आळस आणि अहंकार मोठ्यात मोठी क्षमतादेखील व्यर्थ करतात.

या कथेची शिकवण ही आहे की सतत मेहनत करणारा संथ स्पर्धक, अहंकारी आणि आळशी वेगवान स्पर्धकापेक्षा सदैव पुढे जातो. प्रतिभा मोठी गोष्ट आहे, पण शिस्त आणि चिकाटी त्याहूनही मोठी.