कथा 2: लांडगा-लांडगा ओरडणारा मुलगा

एक छोटा गुराखी मुलगा होता जो रोज आपली मेंढरं चरायला डोंगरावर घेऊन जायचा.

दिवसभर एकटा बसून बसून त्याला कंटाळा यायला लागला. त्याने मजेसाठी एक चाल काढली. एका दिवशी त्याने जोरजोरात ओरडायला सुरुवात केली, "लांडगा आला! लांडगा आला! वाचवा!" गावातल्या सगळ्यांनी आपलं काम सोडून काठ्या घेऊन धाव घेतली. पण डोंगरावर पोहोचल्यावर त्यांना दिसलं की कोणताच लांडगा नाही. मुलगा जोरजोरात हसत होता. गावकऱ्यांना खूप राग आला, पण लहान आहे म्हणून ते गप्प राहिले.

काही दिवसांनंतर मुलाने पुन्हा तीच चाल केली. पुन्हा गावकरी धावत आले, पुन्हा रिकाम्या हाती परतले. यावेळी ते आणखीच रागावले. "आता पुन्हा खोटं बोललास तर आम्ही लक्षच देणार नाही."

काही दिवसांनी, खरोखरच एक लांडगा जंगलातून निघून मेंढरांवर येऊन आदळला. मुलगा घाबरला आणि ओरडू लागला, "लांडगा आला! खरंच! वाचवा!" पण यावेळी कोणी त्याच्या आवाजाकडे लक्ष दिलं नाही. गावकरी विचार करू लागले, "हा पुन्हा थट्टा करतोय."

लांडग्याने अनेक मेंढरं मारली. मुलगा रडत राहिला, ओरडत राहिला, पण कोणी आलं नाही. संध्याकाळी जेव्हा तो डोळ्यांत पाणी घेऊन गावात परतला आणि म्हाताऱ्या माणसाने विचारलं, त्याने सर्व खरं सांगितलं. म्हाताऱ्याने म्हटलं, "बाळा, खोटं बोलणारा एकदा खोटं बोलून हसतो, पण जेव्हा त्याला खरं सांगायचं असतं, तेव्हा कोणी ऐकत नाही. हीच खोट्याची सर्वात मोठी शिक्षा."

मुलगा आयुष्यभर हा धडा विसरला नाही. त्याने ठरवलं की काहीही झालं तरी आता तो कधीच खोटं बोलणार नाही.

या कथेची शिकवण ही आहे की पुन्हा पुन्हा खोटं बोलणाऱ्यावर कोणी विश्वास ठेवत नाही, मग तो कितीही खरं का बोलत असेना. खरेपणा आयुष्याची सर्वात मूल्यवान संपत्ती आहे.